Teatr Telewizji TVP

PRS

Pajęczyna

Pajęczyna

Sensacyjna sztuka współczesnego polskiego autora, który dał się już poznać widzom Teatru TV jako twórca komedii z gatunku tzw. czarnego humoru „Ciemno". Bohaterką tego spektaklu jest dziennikarka telewizyjna. Wraca właśnie do Polski po trzyletnim pobycie w Stanach Zjednoczonych. Pracowała tam w swoim zawodzie, w kraju ma nadzieję kontynuować karierę w macierzystej redakcji. Na razie absorbują ją jednak problemy rodzinne.

Młodsza siostra, którą od dziecka wychowywała, chce wyprowadzić się z ich wspólnego, luksusowego apartamentu do mieszkania, które ponoć wynajęła wspólnie z koleżanką. Wkrótce okazuje się, że dziewczyna uwikłała się w bardzo niebezpieczne związki. Joanna wraca do domu w strasznym stanie. Oświadcza, że zabiła mężczyznę, który znęcał się nad nią. Nie pozwala zawiadomić policji, choć siostra tłumaczy, że było to przecież działanie w obronie własnej. Nie zna nazwiska ofiary, był jednym z klientów agencji towarzyskiej, w której pracuje. 

Halina wzywa na pomoc Borysa, kolegę redakcyjnego i przyjaciela z dawnych lat. Równocześnie słyszy w telewizji wiadomość, że znaleziono ciało Andrzeja Rostowicza, dyrektora II programu, którego widziano ostatnio w towarzystwie młodej kobiety. Halina kojarzy fakty, ale nie ma dowodów na potwierdzenie swoich podejrzeń. Borys umawia ją na spotkanie w agencji detektywistycznej. Gdy redaktor Iwańska wraca do domu, zastaje mieszkanie doszczętnie splądrowane. Joanna nie żyje. Do akcji wkracza policja. Szalak z prywatnej agencji uprzedza, że sprawa stała się wyjątkowo trudna. Prawie na pewno zamordowany przez Asię mężczyzna był grubą rybą z telewizji i wielu osobom będzie zależało na tym, by nikt nigdy nie dowiedział się, dlaczego ona jego zabiła i dlaczego ją zabito. Halina próbuje zrozumieć, co popchnęło jej siostrę, ładną, inteligentną dziewczynę, do prostytucji. Magda, koleżanka z uczelni, potem z agencji, wyjaśnia bez ogródek - najpierw robiły to z ciekawości, później dla zabawy,wreszcie dla pieniędzy. Aśka, zwana „królową Sejmu” brała za numer 500 zielonych, a ponieważ klienci wyrywali ją sobie, zarabiała krocie. Bała się jednego, ale jego boi się połowa miasta, a druga połowa z nim trzyma...

Halina czuje ,że otacza ją obrzydliwa pajęczyna układów i zależności. Tkwi w nich również jej dobry przyjaciel, który uprzedza, że następną ofiarą może być ona sama. Halina Iwańska postanawia jednak dociec prawdy. Obmyśla intrygę, która ma ją doprowadzić do morderców Joasi. Podejmuje niebezpieczna grę, którą ktoś jeszcze przypłaci życiem.

Palec Boży

Palec Boży

Telewizje całego świata żywiły się jego prozą, tak jak w erze przedtelewizyjnej – teatry. Klasycznym przykładem jest głośna „Droga tytoniowa”, grana na nowojorskiej scenie przez siedem i pół roku, co jest prawdziwym rekordem w dziejach teatru amerykańskiego. Erskine Caldwell (1903-1987) był jednym z najbardziej poczytnych pisarzy. Na liście bestsellerów wszech czasów w USA znalazły się trzy jego powieści: „Poletko Pana Boga”, „Ziemia tragiczna”, „Sługa Boży”. Wydał przeszło 60 powieści, 150 nowel, kilkanaście tomów reportaży i wspomnień. Łączny nakład jego książek w świecie szacuje się na ponad 90 mln egzemplarzy. Sam autor określał swoją twórczość mianem pamiętnika czasów, w których przyszło mu żyć. „Pisarz nie może być marzycielem biorącym pomysły z nieba lub z powietrza. Musi sam twardo stać na ziemi i pisać o ludziach, którzy po niej chodzą”  – mówił podczas swego ostatniego pobytu w Polsce w 1981.

Syn pastora, urodzony w stanie Georgia, doskonale znał warunki, w jakich wegetowali mieszkańcy jednego z najuboższych wówczas regionów Ameryki. Opisywał miasteczka, odizolowane jedno od drugiego i od reszty świata, gdzie nawet kaznodzieja zaglądał tylko raz na jakiś czas. I pisał o tym, jak nędzne warunki egzystencji i tradycyjny „duch Południa” wpływają na psychikę ludzi, ich emocje, postawy, dążenia.

Napisana w 1947 powieść „Palec Boży” również podejmuje te problemy, choć w porównaniu z innymi utworami Caldwella jest to proza wyraźnie stonowana, pozbawiona drastyczności. W swojej inscenizacji Teresa Kotlarczyk akcentuje przede wszystkim problemy uniwersalne. W ten sposób opowieść o losach matki i córki staje się raczej przypowieścią o samotności kobiety, rozpaczliwej walce o prawo do życia piękniejszego i mądrzejszego.

Spektakl zrealizowano w naturalnych wnętrzach i plenerach, które nie próbują nawet udawać Georgii. Najważniejsze jest to, co dzieje się pomiędzy ludźmi i w ich świadomości. Bohaterki usiłują wyrwać się z przeklętego kręgu biedy i nienawiści. Molly Bowser chce za wszelką cenę uchronić córkę przed losem, który był jej udziałem. Uciec chociażby przed złymi językami sąsiadów, którzy nie mogą jej zapomnieć błędów młodości. Molly w interpretacji Anny Dymnej to postać ogromnie ciekawa. Jest kobieca, ciepła, a jednocześnie twarda – nie poddaje się łatwo przeciwnościom losu ani wrogości otoczenia. Jej córkę Lilly zagrała Maria Peszek, wtedy jescze  studentka krakowskiej szkoły teatralnej, a prywatnie – córka Jana Peszka, który w tej inscenizacji wcielił się w postać włóczykija i obdartusa Jethro, „niebieskiego ptaka” o wielkim uroku osobistym.

Palmy pana Schutza

Palmy pana Schutza

Bohaterką komedii współczesnego fracuskiego autora jest Maria Skłodowska-Curie, a tematem sztuki - jej perypetie napoczątku naukowej drogi w uniwersyteckim środowisku Paryża. Obcy język, obce otoczenie, wreszcie obca mentalność toprzeszkody, które młoda uczona pokonuje z humorem i wdziękiem. Wychodzi za mąż, zdobywa uznanie i sławę. A jejnieufny i zadufany w sobie przełożony na uczelni - właśnie dzięki jej dokonaniom otrzymuje palmy akademickie członkaFrancuskiej Akademii Nauk.

Pamela, cz. 1

Pamela, cz. 1

Dwuczęściowe widowisko sensacyjne według powieści Edwina Lanhama. Akcja rozgrywa się w latach czterdziestych wStanach Zjednoczonych, w Arizonie. Dziennikarz, Al Sherwood, od dwóch lat stara się rozwiązać zagadkę tajemniczegomorderstwa swojej żony. Wplątany przypadkiem w sprawę poszukiwań zaginionej pieśniarki, trafia na ślad dawnej zbrodni.Równocześnie poznaje prawdziwe motywy działania i odkrywa machinacje swoich współpracowników, wśród których toczysię bezwzględna walka o stanowiska, pozycje i wpływy w redakcji. W niebezpieczną grę prowadzoną przez Sherwoodauwikłana zostaje jego dziesięcioletnia córka Pamela. Dziewczynka odegra zupełnie nieoczekiwaną rolę w rozwiązaniuintrygi.

Pamela, cz. 2

Pamela, cz. 2

Al Sherwood uporczywie poszukuje zaginionej pieśniarki. Ściąga na siebie wrogość otoczenia, a swoją córkę Pamelęnaraża na poważne niebezpieczeństwo. Kiedy pada pierwsza ofiara intrygi, w którą wplątał się nieustępliwy dziennikarz,w sprawę wkracza policja. Prowadzący śledztwo ujawnia winnych. Lecz sprawiedliwość wymierzy mordercy ktoś inny.

Pamiętnik pani Hanki

Pamiętnik pani Hanki

„Pamiętnik pani Hanki” to komedia muzyczna o zabarwieniu kryminalnym w dwóch aktach. Jest to inteligentna satyra na życie polskich wyższych sfer z lat 30. Sentymentalna podróż w atmosferę przedwojennej Warszawy. Antoni Marianowicz napisał musical na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Wartka akcja, dowcipne piosenki i muzyka, Jerzego Wasowskiego, plastycznie ujmująca treść za pomocą dźwięków, obiecują dobrą zabawę... Rozrywkę miłą i wcale nie bezmyślną!

Swingowe-jazzowe aranżacje do 16 piosenek Marianowicza i Wasowskiego przygotował znany muzyk i aranżer Grzech Piotrowski, który pokierował 17-osobowym składem wybitnych muzyków. Scenografia autorstwa wielokrotnie nagradzanej Magdaleny Dipont koresponduje twórczo z kostiumami przygotowanymi przez równie często nagradzaną Magdalenę Biedrzycką. Ruch sceniczny opracowała Zofia Rudnicka.

Spektakl powstał z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i wchodzi w skład cyklu trzech wydarzeń dedykowanych Jerzemu Wasowskiemu, uświetniających obchody 100-lecia jego urodzin, które przypadają na 2013 rok. Pomysłodawcą cyklu trzech spektakli w hołdzie Jerzemu Wasowskiemu: „ Miasteczko Harmider”, „ Pamiętnik pani Hanki” i „Lubmy się!” są: Jolanta Trykacz i Lena Urbańska. Koproducentami widowisk są: Narodowe Centrum Kultury i TVP S.A. – antena TVP1. Producentem wykonawczym zaś spółka 2T Vision Promotion.

Reżyseria
: Borys Lankosz
Aranżacja: Grzegorz Piotrowski
Scenografia: Magdalena Dipont
Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
Ruch sceniczny: Zofia Rudnicka

Obsada: Joanna Kulig (Hanka), Magdalena Cielecka (Betty), Danuta Stenka (Magdalena), Ewa Konstancja Bułhak (Kira), Małgorzata Zajączkowska (Rdzawiczowa), Kamila Baar (Halszka), Marta Dąbrowska (Lucyna), Karolina Kominek (Leni), Wojciech Pokora (hrabia Dowgird), Borys Szyc (hrabia Toto), Grzegorz Małecki (Jacek, mąż Hanki), Wiktor Zborowski (stryj Albin), Krzysztof Wakuliński (kpt. Korczyński), Jacek Koman (Mr.Phillips), Antoni Pawlicki (Robert Tonnor), Jakub Gierszał (oficer S.), Maciej Zakościelny (Romek), Modest Ruciński (płk. Sochnowski), Joachim Lamża (Szpicel), Mariusz Ostrowski (Fred), Artur Steranko (Józef), Tadeusz Wojtych (portier hotelu Patria), Piotr Piksa (kelner), Tomasz Olejnik (barman), Filip Kosior (lokaj).

PREMIERA 9.09.2013 (część 1)  i 16.09.2013 (część 2)

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Pamiętnik pani Hanki (cz. 2)

Pamiętnik pani Hanki (cz. 2)

„Pamiętnik pani Hanki” to komedia muzyczna o zabarwieniu kryminalnym w dwóch aktach. Jest to inteligentna satyra na życie polskich wyższych sfer z lat 30. Sentymentalna podróż w atmosferę przedwojennej Warszawy. Antoni Marianowicz napisał musical na podstawie powieści Tadeusza Dołęgi-Mostowicza. Wartka akcja, dowcipne piosenki i muzyka, Jerzego Wasowskiego, plastycznie ujmująca treść za pomocą dźwięków, obiecują dobrą zabawę... Rozrywkę miłą i wcale nie bezmyślną!

Swingowe-jazzowe aranżacje do 16 piosenek Marianowicza i Wasowskiego przygotował znany muzyk i aranżer Grzech Piotrowski, który pokierował 17 osobowym składem wybitnych muzyków . Scenografia autorstwa wielokrotnie nagradzanej Magdaleny Dipont koresponduje twórczo z kostiumami przygotowanymi przez równie często nagradzaną Magdalenę Biedrzycką. Ruch sceniczny opracowała Zofia Rudnicka.

Spektakl powstał z inicjatywy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego i wchodzi w skład cyklu trzech wydarzeń dedykowanych Jerzemu Wasowskiemu, uświetniających obchody 100-lecia jego urodzin, które przypadają na 2013 rok. Pomysłodawcą cyklu trzech spektakli w hołdzie Jerzemu Wasowskiemu: „ Miasteczko Harmider”, „ Pamiętnik pani Hanki” i „Lubmy się!” są: Jolanta Trykacz i Lena Urbańska. Koproducentami widowisk są: Narodowe Centrum Kultury i TVP S.A. – antena TVP1. Producentem wykonawczym zaś spółka 2T Vision Promotion.

Reżyseria
: Borys Lankosz
Aranżacja: Grzegorz Piotrowski
Scenografia: Magdalena Dipont
Kostiumy: Magdalena Biedrzycka
Ruch sceniczny: Zofia Rudnicka

Obsada: Joanna Kulig (Hanka), Magdalena Cielecka (Betty), Danuta Stenka (Magdalena), Ewa Konstancja Bułhak (Kira), Małgorzata Zajączkowska (Rdzawiczowa), Kamila Baar (Halszka), Marta Dąbrowska (Lucyna), Karolina Kominek (Leni), Wojciech Pokora (hrabia Dowgird), Borys Szyc (hrabia Toto), Grzegorz Małecki (Jacek, mąż Hanki), Wiktor Zborowski (stryj Albin), Krzysztof Wakuliński (kpt. Korczyński), Jacek Koman (Mr.Phillips), Antoni Pawlicki (Robert Tonnor), Jakub Gierszał (oficer S.), Maciej Zakościelny (Romek), Modest Ruciński (płk. Sochnowski), Joachim Lamża (Szpicel), Mariusz Ostrowski (Fred), Artur Steranko (Józef), Tadeusz Wojtych (portier hotelu Patria), Piotr Piksa (kelner), Tomasz Olejnik (barman), Filip Kosior (lokaj).

PREMIERA 9.09.2013 (część 1) i 16.09.2013 (część 2)

ZOBACZ GALERIĘ ZDJĘĆ

Pamiętnik z Powstania Warszawskiego

Pamiętnik z Powstania Warszawskiego

„Pierwszego sierpnia we wtorek 1944 roku było niesłonecznie, mokro, nie było za bardzo ciepło. W południe chyba wyszedłem na Chłodną – moja ulica wtedy, numer czterdzieści – i pamiętam, że było dużo tramwajów, samochodów, ludzi i że zaraz po wyjściu na rogu Żelaznej uświadomiłem sobie datę – pierwszy sierpnia – i pomyślałem chyba słowami: pierwszy sierpnia – święto słoneczników..."

Narrator spektaklu, podobnie jak autor „Pamiętnika z Powstania Warszawskiego" nie szedł z visem na tygrysa, nie szturmował PASTY ani elektrowni na Powiślu, nie nosił na powstańcze pozycje amunicji i butelek z benzyną, nie dostarczał dowódcom meldunków. Dwudziestodwuletni student polonistyki tajnego UW (róg Świętokrzyskiej i Jasnej, na drugim piętrze) nie należał do zbrojnej konspiracji i nie brał udziału w boju. Z setkami tysięcy warszawiaków dzielił euforię pierwszych starć i radość z pierwszych, nielicznych sukcesów żołnierzy podziemia, a potem, jak większość cywilów, pragnął już tylko przetrwać – choć nie za każdą cenę – koszmar okrutnych walk toczonych w ludnym mieście z nierównie silniejszym wrogiem. Tak jak setki tysięcy mieszkańców stolicy, lepiej od heroicznej scenerii redut i barykad poznał mroczny świat podwórek – studni, piwnic, improwizowanych schronów, kanałów i ukrytych przejść przebitych w suterenach kamienic. I podobnie jak rzesze warszawiaków – niekombatantów, toczył ciężką walkę z głodem, pragnieniem i strachem, codzienną walkę o w miarę bezpieczny kąt, odrobinę pożywienia, wiadro wody. O życie.

„Pamiętnik z Powstania Warszawskiego" Mirona Białoszewskiego ukazał się drukiem w 1970 roku. Dopiero ta publikacja, uhonorowana nagrodą ministra kultury i sztuki drugiego stopnia, zwróciła uwagę szerszej publiczności na znanego dotąd tylko nielicznym autora paru tomików wierszy. Odbiorców ujmowały szczerość i bezpośredniość przekazu, a także język dzieła – prosty, naturalny, potoczny, jakże inny od słownictwa używanego tradycyjnie do opiewania bohaterskich, acz przegranych zrywów wyzwoleńczych i innych narodowych klęsk. Owa prostota, „zwyczajność" języka narratora, zderzona z drastycznością i dramatyzmem archiwalnych materiałów filmowych ilustrujących spektakl, robi na widzach niezwykłe wrażenie i dziś, sześćdziesiąt lat po wybuchu Powstania, w prawie trzy i pół dekady po wydaniu „Pamiętnika".

Pan Benet

Pan Benet

Komedia z drugiego okresu twórczości Aleksandra Fredry, gdy po 15 latach milczenia, w 1857 r. wznowił pisanie.Współcześnie prawie nie wystawiana, chyba że w jednym spektaklu łącznie z innymi drobiazgami scenicznymi. Cała jednoaktówka właściwie „jedną rolą stoi” – to kapitalna figura tytułowego bohatera, którego życiowe motto brzmi: Beatus qui tenet (Szczęśliwy, kto posiada).

Pan Benet ma swój mały raj na ziemi – majątek, dach nad głową, ciszę, spokój. Nie goni za szczęściem, bo któż to wie dokładnie, co szczęściem jest. Usta ma pełne dobrych rad w rodzaju: nie biegaj, nie potkniesz się. Każdy jego dzień jest podobny do minionego dnia – rano kawusia, potem kwiatki wąchać, z papugą pogadać, obiad, drzemka...

Uporządkowane, starokawalerskie życie pana Beneta zakłóca nieoczekiwany przyjazd rodziny. Najpierw wpada jak burza Zdzisław, syn brata. Miota się od ściany do ściany, krzyczy, cierpi katusze. Powodem rozpaczy jest zdrada ukochanej, którą po prawdzie i on trochę zaniedbał. Nie sądził wszakże, iż Paulina najpierw będzie spoglądała wdzięcznym okiem na niejakiego Antoniego, najbrzydszego kawalera w okolicy, a później poślubi, o zgrozo, starego pułkownika Beneta, drugiego stryja Zdzisława. Na domiar złego onże pułkownik Józef Benet, rodzony brat gospodarza, właśnie zapowiada swój przyjazd z nowo poślubioną żoną.

Pan Benet na próżno usiłuje wyprawić Zdzisława z domu, by uniknąć zwady w rodzinie. Potem robi wszystko, aby porywczy bratanek i młodziutka bratowa nie spotkali się sam na sam. Jego wysiłki są tyleż rozpaczliwe, co daremne. Miłosne qui pro quo rozgrywa się wedle sobie właściwych reguł, zmierzając ku szczęśliwemu finałowi – oraz morałowi na temat pożytków wynikających z przestrzegania tradycji. I tylko nieszczęsny, wyrwany z błogich kolein życia bohater, uznając oczywiście „sens moralny wielkiej wagi”, nie może pojąć, za co on brał plagi. Beatus qui tenet, powiedział pan Benet.

Obsada: Wiesław Michnikowski (Pan Benet), Bogdan Baer (Pułkownik), Dariusz Biskupski (Zdzisław), Zuzanna Lipiec (Paulina), Michał Jarmicki (Maciuś), Piotr Grabowski (Stefan)

Czas: 48 min
Autor: Aleksander Fredro
Reżyseria: Andrzej Łapicki
Realizacja TV: Anna Minkiewicz
Scenografia: Marek Lewandowski
Muzyka: Jan Zawierski
Premiera 1996

Pan Cogito

Pan Cogito

Są poeci, których wiersze mrugają do nas ze stron niemal wszystkich czasopism, i są tacy, na których wiersze czekamy. Poeci, którzy im bardziej usuwają się w cień, tym bardziej ich głos staje się doniosły - zauważył Krzysztof Karasek. Autora "Martwej natury z wędzidłem"na pewno można zaliczyć do grona twórców cenionych i słuchanych, nawet gdy oni sami usuwają się w cień lub są spychani na margines. Zbigniew Herbert (1924-1999) debiutował jako poeta w 1948 r., ale nie brał udziału w oficjalnym życiu kulturalnym kraju - pierwszy tom opublikował dopiero po przełomie październikowym 1956 roku ("Struna światła"). Pierwszy utwór dramatyczny "Jaskinia filozofów"(1956), następne tomy poezji "Hermes, piesi gwiazda" (1957), "Studium przedmiotu" (1961), zbiór esejów "Barbarzyńca w ogrodzie" (1962) i inne utwory Herberta zyskiwały rozgłos i uznanie czytelników, doceniających ich rangę artystyczną i postawę autora, ale nigdy nie zostały uhonorowane żadną nagrodą w kraju. Zdobywały natomiast nagrody międzynarodowe, m.in. austriacką nagrodę państwową im. Nikolausa Lenaua (1963) czy nagrodę Gotfrieda Herdera (1973). Poeta odbywał liczne podróże po Europie i USA, wygłaszał odczyty. Przez lata nieobecny w kraju, ciągle był postacią niesłychanie ważną w środowiskach elit intelektualnych, opozycji, wśród wiernych czytelników. W Paryżu wydał "Raport z oblężonego miasta" (1984), "Elegię na odejście" (1990) i już w kraju nowy tom poezji "Rovigo"(1990).

Cykl "Pan Cogito" (1974) zaliczany jest do najwybitniejszych osiągnięć poety, piewcy antyku i tradycji śródziemnomorskiej, znawcy kultury, którego równie mocno obchodzą dylematy egzystencjalno-moralne człowieka. Tom wierszy, które składają się na ten poemat i traktat filozoficzny zarazem, zawiera refleksje o osobie ludzkiej, cierpieniu i bólu. Pan Cogito to uosobienie człowieka współczesnego, jakby postać syntetyczna, której charakter, reakcje i poglądy poeta kreśli z dystansem, często z ironią, ale jednocześnie ze współczuciem i sympatią. Telewizyjny Pan Cogito, w okularach, skromnym paletku, poruszający się na tle obwiedzionego murem podwórka z jednym nędznym drzewkiem z boku, zewnętrznie przypomina postaci sprzed stulecia. Ale właśnie ten "nieporadny relikt przeszłości" dokonuje obrachunku sumienia "człowieka myślącego" XX wieku.Towarzyszy mu "sześć postaci z wyobraźni", wykreowanych przez aktorów Teatru Pantomimy, nie dublując, lecz dyskretnie podkreślając poetyckie walory tekstu.

ABC

Aż chce się żyć

Aż chce się żyć

Sztuka Anny Adamowicz-Kędzierskiej w reżyserii Izabelli Cywińskiej. Spektakl z 2000 roku.

(A)pollonia, cz. 2

(A)pollonia, cz. 2

Słynny spektakl Krzysztofa Warlikowskiego przygotowany dla Teatru Nowego w Warszawie.

(A)pollonia, cz. 1

(A)pollonia, cz. 1

Słynny spektakl Krzysztofa Warlikowskiego przygotowany dla Teatru Nowego w Warszawie.

POKAŻ WIĘCEJ

DEF

Dzieje grzechu

Dzieje grzechu

Dokonana przez Radosława Paczochę adaptacja powieści Stefana Żeromskiego. Rejestracja wyreżyserowanego przez Michała Kotańskiego spektaklu Teatru im. S. Żeromskiego w Kielcach.

Dom kobiet, reż. W. Saniewski

Dom kobiet, reż. W. Saniewski

Sztuka Zofii Nałkowskiej w reżyserii i adaptacji Wiesława Saniewskiego. Premiera 7 marca 2016 w TVP1.

Damy i huzary, reż. K. Janda

Damy i huzary, reż. K. Janda

Jedna z najsłynniejszych komedii Aleksandra Fredry w reżyserii i adaptacji Krystyny Jandy.

POKAŻ WIĘCEJ

GHI

Goła Baba

Goła Baba

Autorski monodram Joanny Szczepkowskiej.

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Gdzie ty idziesz, dziewczynko?

Rejestracja widowiska zrealizowanego w Muzeum Powstania Warszawskiego z bezpośrednim udziałem publiczności.

Hamlet, reż. G. Doran

Hamlet, reż. G. Doran

Telewizyjna wersja przedstawienia, które miało premierę w Royal Shakespeare Company w 2008 roku w reżyserii Gregory Dorana. Premiera w BBC w 2009 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

JKL

Król Edyp, reż. G. Holoubek

Król Edyp, reż. G. Holoubek

Klasyczna tragedia Sofoklesa w reżyserii Gustawa Holoubka. Spektakl miał premierę w marcu 2004 roku w Teatrze Ateneum im. Stefana Jaracza w Warszawie. Premiera telewizyjna odbyła się w grudniu 2005 roku.

Ludzie i anioły

Ludzie i anioły

Sztuka współczesnego rosyjskiego satyryka i scenarzysty Wiktora Szenderowicza w reżyserii Wojciecha Adamczyka. Spektakl Teatru Współczesnego w Warszawie. Premiera na żywo 18 kwietnia 2016 roku.

Koronacja

Koronacja

Sztuka Marka Modzelewskiego w reżyserii Sebastiana Chondrokostasa. Spektakl z 2015 roku zrealizowany w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Fabularnych i Dokumentalnych.

POKAŻ WIĘCEJ

MNO

Motyl na antenie

Motyl na antenie

Jednoaktówka Vaclava Havla w reżyserii Wandy Laskowskiej. Spektakl z 1968 roku.

Mistrz i Małgorzata

Mistrz i Małgorzata

Spektakl Artura Tyszkiewicza według Michaiła Bułhakowa. Telewizyjna rejestracja przedstawienia Teatru im. Juliusza Osterwy w Lublinie.

Made in Poland

Made in Poland

Autorski spektakl Przemysława Wojcieszka. Dokonana w 2005 roku rejestracja przedstawienia Teatru im. H. Modrzejewskiej w Legnicy.

POKAŻ WIĘCEJ

PRS

Światło w nocy

Światło w nocy

Spektakl zrealizowany przez Krzysztofa Czeczota na podstawie sztuki Macieja Karpińskiego.

Śluby panieńskie, reż. J. Englert

Śluby panieńskie, reż. J. Englert

Jedna z najsłynniejszych komedii Aleksandra Fredry w wersji przygotowanej przez Jana Englerta w Teatrze Narodowym w Warszawie.

Podróż do Wenecji

Podróż do Wenecji

Sztuka norweskiej pisarki Bjorg Vik w reżyserii Janusza Majewskiego. Spektakl z 1996 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

TUW

Volpone albo lis

Volpone albo lis

Komedia Bena Jonsona w reżyserii Grzegorza Warchoła. Spektakl z 2006 roku.

Wygnańcy

Wygnańcy

Spektakl oparty na autobiograficznej sztuce Jamesa Joyce'a. Przedstawienie w reżyserii Kazimierza Kutza miało premierę w 1988 roku.

Wierny robot

Wierny robot

Adaptacja fantastyki Stanisława Lema w reżyserii Janusza Majewskiego. Spektakl z 1961 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

XYZ

Zakład Doświadczalny Solidarność

Zakład Doświadczalny Solidarność

Sztuka Szymona Bogacza w reżyserii Adama Sajnuka zrealizowana została w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych.

Żyd

Żyd

Sztuka Artura Pałygi w reżyserii Anety Groszyńskiej-Liweń. Spektakl zrealizowany w 2015 roku w ramach projektu Teatroteka w Wytwórni Filmów Fabularnych i Dokumentalnych.

Żegnaj, Judaszu

Żegnaj, Judaszu

Sztuka Ireneusza Iredyńskiego w reżyserii Jolanty Słobodzian. Spektakl z 1980 roku.

POKAŻ WIĘCEJ

123

10 pięter

10 pięter

Sztuka Cezarego Harasimowicza w reżyserii WitoldA Adamka. Spektakl z 2000 roku.

19. południk

19. południk

Autorski spektakl Juliusza Machulskiego z 2003 roku.

51 minut

51 minut

Sztuka Ingmara Villqista w reżyserii Łukasza Barczyka. Spektakl z 2003 roku.

POKAŻ WIĘCEJ